40 χρόνια χωρίς τον Μόρισον

Τα «βελάκια» στους τοίχους του παρισινού κοιμητηρίου Περ Λασέζ και τα γκράφιτι στους ίδιους τοίχους οδηγούν αλάνθαστα στην τελευταία του κατοικία ανάμεσα στους μαύρους γρανίτες, εκεί όπου το επίγραμμα της επιτύμβιας στήλης είναι στα ελληνικά: «James Douglas Morrison – Εις τον Δαίμονα εαυτού».

 

Μπαίνοντας στο Hard Rock Cafe, πάντα στο Παρίσι στο δεξί και το αριστερό σου χέρι υπάρχουν προθήκες με δικά του αντικείμενα. Το δερμάτινο μπουφάν του με την γούνα στο γιακά, χειρόγραφα δικά του, ο ίδιος διάκοσμος κυριαρχεί και μέσα.

Ο μύθος του και ο μύθος του συγκροτήματος του οποίου ήταν η ψυχή και η φωνή εξακολουθεί να πουλάει, αλλά όχι μόνο, γιατί από την άλλη εξακολουθεί να θέτει ερωτήματα.

 

Η κοινωνική βάση πάνω στην οποία αναπτύχθηκε το ροκ ήταν οι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κοινωνίες των ΗΠΑ και της Αγγλίας. Το ροκ ήταν η αντίδραση μιας γενιάς που έμπαινε στην εφηβεία μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, μιας γενιάς που ήδη ζούσε κάτω από τον φόβο του πυρηνικού ολέθρου, κάτω από τον φόβο του θανάτου. Η εργατική τάξη αφού έδωσε ξανά το αίμα της στα διάφορα πεδία των μαχών επέστρεψε στην γκρίζα πραγματικότητα, κατά μερικές χιλιάδες άνδρες λιγότερη, χωρίς ωστόσο να έχει εξάγει ολοκληρωμένα πολιτικά συμπεράσματα για την φύση του πολέμου και για την φύση του φασισμού.

 

Αναμφίβολα η ηγετική φιγούρα των Doors ήταν ο Τζιμ Μόρισον. Γεννημένος στις 8 Δεκεμβρίου 1943 ο Μόρισον θεωρείται από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ, ενώ ιδιαίτερα σημαντική από την άποψη των ερωτημάτων που έθεσε ήταν η ποιητική του πλευρά καθώς οι στίχοι των Doors δεν έχουν καμία σχέση με ότι ακουγόταν ως τότε στο ροκ.

Ο Τζίμ Μόρισον “έφυγε” στα 27 του στο Παρίσι, στις 3 Ιουλίου 1971 και μια αχλή μυστηρίου εξακολουθεί να καλύπτει τον θάνατό του.

 

ΑΠΕ ΜΠΕ

 

 

Tags: